Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Έπαινος στην αρχαία ελληνική γλώσσα

 Διαβάζω στο Γέροντα το κείμενο "Διήγησις περί αγάπης πάνυ ωφέλιμος" από το Μηναίον του Σεπτεμβρίου (8η του μηνός), 'οπου, μεταξύ άλλων, αναφέρονται και τα εξής:  " ..τι τοις λογισμοίς δι΄εμέ πολιορκή και ταράττη, ω άνθρωπε;" .
Και ο Γέροντας σχολιάζει:
- Μ αρέσει αυτή η γλώσσα. Δεν την καταλαβαίνω μ ευκολία, αλλά μ αρέσει. Μου φαίνεται πιο αγία. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως κάνω λάθος.
- Μήπως εξαγιάζεται και η γλώσσα από τα νοήματα που εκφράζει; Σ αυτή τη γλώσσα έχουν εκφραστεί πολλά και πολύ σημαντικά πράγματα.
- Ναι, και αυτό. Αλλά μ αρέσει που η κάθε λέξη είναι ακριβώς στην θέση της. Δεν είναι λίγο πιο δω, λίγο πιο κει. Σαν πέτρα που μπαίνει από τον κτίστη στην θέση που είναι γι αυτήν. " Η της στειρώσεως μεταβολή, την κοσμικήν των αγαθών, διέλυσε στείρωσιν...". Πόσα λέει με λίγες λέξεις! Για να τα εξηγήσεις θέλεις πολλά λόγια. Μ αρέσει σ αυτή την αρχαία γλώσσα, που η κάθε λέξη είναι στην θέση της και δεν μπορείς με άλλη να πεις αυτό που λέει. 

 Από το βιβλίο: Μαθητεύοντας στον γέροντα Πορφύριο, σελ. 295-296

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου